جملاتی که در زیر نوشتم، نظرات برخی از اطرافیان راجع به این مسئله است که از زندگی چی فهمیدن:

1...عوض شده ام و دوست دارم یک آدم دیگه باشم.

2...هرکس باید مسائل و مشکلات خودشو خودش حل کنه...شاید تا کوچیکیم بزرگترا راهمونو هموار کنن ولی یکم که بزرگ میشیم خودمون به تنهایی باید جلوی مشکلات بایستیم و مسائلمونو حل کنیم.

3... اگر تا روزی  که زنده ام کسی را گاز نگیرم خیلی خوب زندگی کرده ام.

4...باید به خودم متکی باشم

5...اگه کاری هست که خیلی دلت می خواد انجام بدی، انجام بده!

6...باید درس بخوانم.

7...باید خود را بالا بکشم تا از بقیه عقب نمانم.

8...برای رسیدن به چیزی که آنرا می خواهم باید بجنگم.

9...زود دیر می شود.

10...زندگی پر از تلاش است.

11...ارزش دوست ها به بهایی است که به تو می دهند.

12...زندگی بازی بیش نیست.

13...هیچ نفهمیده ام.

بعضی آدما هستن که آرزو می کنی کاش هرگز ندیده بودیشون، بعضی آدما هستن که بودن یا نبودنشون فرقی نداره....

ولی بعضی آدما هستن که وجودشون تو زندگی لازمه. مثل آب، مثل هوا. کسانی که تک ستاره امید قلبت هستن.

تک ستاره من، تولدت مبارک.

امیدوارم سالهای سال، زندگی خوب، مملو از سلامتی، دوستی، محبت و عشق رو پیش رو داشته باشی.

مجموعه ایست از جملاتی که انسان های عادی گفتند در این باره که در زندگی چه فهمیده اند.

اینک شما بگویید:

در زندگی چه فهمیده اید؟

پ.ن: کسانی که تمایل ندارند شناخته شوند، بدون اسم کامنت بذارند!

در دنیا انسان های متفاوتی وجود دارند که من با دو گروه از آنها نمی توانم دوست های خوبی باشم. یکی آن دسته انسانهایی که چون چند بعدی هستند فکر می کنند باید پیچیده باشند و دیگری انسان هایی که چون ساده هستند فکر می کنند باید تک بعدی باشند. نه چند بعدی ها لزوما پیچیده اند و نه ساده ها لزوما تک بعدی. بهترین آدم ها، انسان های چند بعدی ساده هستند. کسانی که بهترین دوست ها می توانند باشند.

شما چی فکر می کنید؟

من عاشق شعر نو هستم ولی بر خلاف موفقیت نسبیم در داستان نویسی اصلا در شعر گفتن استعداد ندارم ولی گاهی اوقات یک دلنوشته هایی تو ذهن آدم جلوه می کنه که اگر کمی پیچ و خمشون بده، به بهترین شکل می تونن روی کاغذ بیان. این اولین شعر نو بسیار بسیار کوتاه من هست:

در آن ساحل که امواج همچو طوفان بر آن می کوبند

و ابر ها تگرگ بر زمین می کوبند

و ماهی ها یکدیگر را طعمه قرار می دهند

و پرنده ها غوغا می کنند

احساس آرامش می کنم

چرا که رد پای تو بر آن ساحل شنی نمایان است.

یک روز توی کلاس دینی در حالی که با خمیازه به معلم گوش میدادیم، اسم حرام آمد. معلم دینی ما داشت کارهایی که حرام است را توضیح میداد. کارهای مانند: دروغگویی، غیبت، فحاشی و هر چیزی که به ذهن خودتان میرسد. در این میان دوست من یک چیزی گفت که خیلی جالب بود. تعریفی جامع از حرام. شماهم اگر یک موقع معنی حرام یادتان رفت به این جمله فکر کنید:

حرام مجموعه فعالیت های روزانه یک دانش آموز است!!!

یکی از بیمارستانای خیلی خوب تهران، بیمارستان اختره. فقط تخصص شکستگی داره. اصلن من باید سهام دارش بشم. من اگه نبودم این بیمارستان می بایستی تعطیل می شد. راستی چرا این بیمارستان منو سهام دار نمی کنه؟

کلکسیون شکستگی های من از حد گذشت. یعنی تکمیل بود. اما........ امروز.......یه زمستون دیگه بهش اضافه شد و تکمیل تر شد.

چون توی پستای قبلی که در  مورد بقیه شکستگیام نوشته بودم، عکسامو یه جایی گذاشته بودم که دیگه نیستش، اینه که اینجام گذاشتمشون.

بامزه اینجاست که محسنم دیروز، پریروزا، یعنی جمعه، همین جوری، خودش با خودش تصادف کرد و یه انگشت پاش شکست. ولی خب، انگشتشو  تحویل نگرفت. آخه به اندازه یه ارتوپد، متخصص شده، از بس توی اختر منو ول می کنه و میره این ور و اون ور سرک می کشه. یه عاطل باطل به قول خودش، برای خودش درست کرد و ولش کرد. امروز که توی بیمارستان لنگان لنگان داشت منو این ور و اون ور می برد، میدونین بهم چی گفت؟

گفت:

به این حال و روز ما میگن:

"کوری عصا کش کور دگر شود"

پاییز 1383

زمستان 1385

روز تولدم

تابستان 1386

بهار 1387

زمستان ۱۳۸۹

به قول "مریل استریپ" در فیلم، "شیطان پرادا می پوشد":

That's All .......

***

But that was not All. This is another one.

دوباره تابستان

این بار شهریور نود

تازشم اگه بدونین چقد با کلاس شده. عکس میندازی و در آن واحد عکست میره توی کامپیوتر دکتر. به قول محسن الله و اکبر...... بعدش سی دی عکسم بهت میدن. به جای این فیمای آلوده به مواد رادیو اکتیوی که میدادن دست ملت.

من به طور جدی خواهان سهامدار شدن در این بیمارستانم. از در که میرم تو همه بهم سلام میکنن و میگن: آه ترانه چه خوب که بازم اومدی و به ما سر زدی............

یکی از دوستان صمیمی که رفته کانادا یک چیز جالب به من گفت! به من گفت که یک روزی توی مدرسه دارن به اسم روز پیژامه! همه پیژامه می پوشن میرن مدرسه. کلی برام جالب بود و آرزو می کردم منم می تونستم یه چنین کاری بکنم ولی اون روز یه چیز قشنگ گفت و من ازش این نتیجه رو گرفتم:

ما خیلی خوشبخت تریم. حداقل ما دخترا چون از روز اول که یادمه روپوشمون مثل پیژامه بوده!

این روزا دلم خیلی گرفته.

دلیلش رو دقیقا نمی دونم. به خاطر هر چیزی می تونه باشه. اتفاقات زیادی داره میفته.

وقتی از دوستات خبری نمی گیری...

وقتی بهترین دوستت برای مدت طولانی رفته خارج...

وقتی یک تصمیم اشتباه گرفتی...

وقتی گوشیت از کار افتاده...

وقتی نمی تونی هیچ چیزی بنویسی...

وقتی دوستات بهت زنگ نمی زنن...

وقتی که می خوای کتاب های درسی رو به زودی بگیری...

وقتی تابستون داره تموم میشه...

دیگه کی می تونی یه پست تو وبلاگت بزاری؟!!!

اینو برای زبان نوشتم:

 Now Chris’s big day had finally arrived. Arrived with tiny snowflakes from the February sky. Those which vanish dark sides and points in the world for a while.

 White cloudy sky was smiling to Chris, look as if it was congratulating him for his great luck. That was all enough for an itinerant to get delightful of what just happened. The penniless guitar player could hear the god’s symphony, played by nature. A magnificent sound that could take away all sorrows and remind of a huge success.

He had been an itinerant since he could remember. Travelling from L.A to NY, to Washington, to Seatell, playing guitar for everyone or anyone to hear, with a cheap price. Only a penny was enough for him.

His life changed by a simple lottery ticket changed his life forever. He bought it when he realized he couldn’t let the dark autumn in his heart last forever so he bought one. Sure if wasn’t more expensive than those horrible, creepy lobsters which restaurants serve.

Chris had no home, but he could get the results by looking through a spotless window of a shop. It was then he realized he had won.

Just a few numbers changed his life. He bought a house first, then furniture, food, a car, a new guitar and a little withdraw in bank.

There is a tiny, thin edge between imagination and reality. The only difference is a simple sentence which says that: dreams never come true in reality.

Now I’m looking through a spotless window, staring at T.V, wondering whether those numbers belong to Chris or not. Yes or no, he won’t be here to check out. He died under the February snow of 2010. Everything I said about the prize was something I thought might happen if he was still alive. In fact, Chris’s big day had finally arrived not...